Wish

in three years,i met you..

again.

this time

you are not

the moon;

you are a star.

on an ordinary day:

the sun

was hot,

you made your

presence felt.

the night fell;

all were gone

but you,

you stayed.

i was staring

at you

like the rest

of the universe

were never there.

i was so careful

not to interfere

with your shining,

your deep

conversation with

everyone who

clamors your

light.

i brought myself

on the wall,

and a kid

somehow uttering

the rhyme,

i wondered

what you are,

how you

do these

things.

and as if to

take a wish,

you looked

into me.

so sudden,

i didn’t know

how to

meet your eyes.

it took

me sometime

to tell

the truth

in your laughter,

and in

the silence

of your gazes.

you can’t be haved.

only a star

can touch a fellow star.

–and i am the girl

looking at you

from down below –

melting in sheer

affection for you.


photo : cto m. pamittan

dear Rockstar

hi! naiinggit ako sa loveletters mo, so here, ginawan kita. I don’t know where to classify this pero pansamantala, sa unreplied letter muna.

2:46am – I am here at the bus stop in aritao and we’re about to go towards home. And yes, same’s my heart. I would like to acknowledge na dadaan muna ‘to sa inyo.

How did that happen? You’re an unpredictable passionate freak. A majestic writer who use to dominate me with all those opinions and conversations, that devil in my head. Laugh your heart out, I can hear it. You’re such a sort of bully, now I know the word. And despite all my unnecessary, unpleasant impressions on you, you still got me fall (or fooled?haha).

One time, you asked me if I have some feelings for you? Yes I have, but for a reason I can only tell you if you ask me again, I just said I wish and stated some weakness. I am not a coward, I am brave. So much for a girl confessing to a guy who’s not asking him to love her back. I just want you to know because you deserve it. I hope you’d understand. Let alone reason and your heart do the comprehending. Besides you’re epj, the one who can give meaning to words in different light..better. Remember what I told you last June 13? Please stick around ‘coz I do. I wanted to keep our friendship. Don’t you dare be smoke again, I can’t afford to lose one friend. Thank you for following the letters and listening.

P/S: remember, this isn’t a solicitation letter..you can give it back to me. 🙂

DEACTIVATED

FB MESSAGES:

Click (HIM)

Type

Where have you been? Isang buwan ka ng nawawala. Wala na akong makausap ng liko-liko. HAHA. I miss your majestic writings at mga kagaguhan sa buhay. Yung katatanong mo kay XXXXX. Kung nasabi ko na. Yung mga nonsense na bagay, yung mga mala-aristotle na pag-iisip mo. Yung pre-halloween mong pang-gogood time. Yung mga text mong “Alak pa!, shot na!”. HONESTLY, I’m  drunk. Nalalasing sa pag-iisip kung nasaan ka. Wala man lang paalam. Hanger ka. Hoy!  wag kang magpapakita ng walang dalang alak at chichirya!

ENTER

–Ayaw?

— You cannot reply to this conversation

(Shocks! Nakalimutan ko, nakaDEACTIVATE pala sya)

14th Floor

Kahit less than 2 months pa ang halloween. Para ‘to sa mga stalkers na nagtitiyaga..

be patient, makukuha nyo rin ang inaasam na HAPPY MOMENT with the STALKED one.

—–

 

Halloween, pinagcostume kami sa office. May party daw mga 7pm ng gabi sa 15th floor. Tuwang-tuwa ako. Doon kasi ang office ni crush. Dunhill Joseph Salao is the name, yung matangkad, maporma at chinito na manager ng marketing sa kumpanya.

Kilala nya ako, pero hindi niya kilala yung pagsintang dalawang taon ng buhay dito (sabay kapa sa puso). Laging umuungot yun ng libre sa SB, kahit isang patak nalang daw. Hindi ko nga pinagbibigyan. Bakit? Eh hindi na nya ako kukulitin ‘pag nakuha nya yung gusto nya. Ayoko ngang mangyari yun. Hindi rin kaya easy to get ‘to.

Para sa araw na ‘to, napili kong costume yung white lady. Iyon ang suggestion ng mga kaibigan ko. Bagay daw sa mahaba at straight kung buhok. Idagdag mo pa ang tangkad ko at kapayatan. Inukay namin yung suot kong mahabang puting gown. Perfect daw sabi nila.

5:30 pa lang, nagliligpit na ako ng mga gamit. Clean desk dapat, policy sa office. 5:43, ready to go na ako.

“Excited masyado, dadayo lang sa taas eh. Para-paraan..”tumawa si Abby, officemate kong sutil.

“Anong para-paraan? Sila ang may kagagawan. Kasalanan nila ‘to.”Kunyari galit ako pero nakangiti naman sa harap ng computer ko.

“Ayieeeeeeeee, huli kita.” Si Marky, biglang lumitaw sa harapan ng cubicle ko. Nagulat ako. Nahataw ko tuloy sya sa balikat. Hindi pa man party, nanggugulat na.

“Ano ba costume mo?”nagseryoso rin si Marky.

“Eto..mukha na ba akong nakakatakot?” tinutukoy ko ang “as it is” na itsura ko.

“Tange, seryoso nga..”

“White lady. At magtakutan tayo.” Hamon ko. Kala mo ba, ikaw lang. Pilya ako, gusto kong naglalaro. Sa katunayan, nakailang panhik na ako sa 15th floor. Ewan kung anong lebel ng guts ang meron ako, pero nagagawa kong puntahan doon si Seph (Sef). Mga 7pm kasi, nandun pa sya at ginagawa kong laro ang makipagtaguan sa bawat palabas na  empleyado. Hinihintay ko syang buuin ang araw ko. Paminsan-minsan swerte, minsan hindi ko sya nahihintay. Iniisip ko nalang na hindi sya pumasok.

6:58pm, nakabihis na kami. Hindi na ako nagmake-up, maraming face powder lang ang inilagay ko. Pati dun sa expose kong kamay. Mula 4th floor, papasok na kami sa elevator nang  biglang mag-ring ang cellphone ko. Sinenyasan ko silang mauna na.

“Hoy babaeng nakaputi, may ibibigay kami..2 minutes, baba ka dito sa lobby.” Ang kaibigan kong si Mela pala yung nasa kabilang linya. Hindi na nya hinintay ang pag-angal ko. Mamaya na ako mangangastigo pagkababa.

Pagkarating ko ng ground floor, nagulat pa ako ng konti. Paano kasi ay nasa tapat na pala ng elevator ang tatlo kong kaibigan.

“Eto, tanggapin mo, accessory.” May iniabot si Amri na isang manika. Mapusyaw na kayumanggi ang kulay nito. Ginawa pa akong batang babae ng mga ito.

“Aba, gawan  natin ng istorya..babaeng isip bata, nawala at namatay dahil nabangga..” basang-basa rin ng mga ito ang nasa utak ko. Nilapitan nila ako at inayos ang mukha ko. Kaunting eyeliner at fixing lang sa powder ang ginawa.  Nagthumbs up ako sa nakitang repleksyon sa salamin ni Ryza.

“Ok, time to go…Thanks guys. Love ko talaga kayo..sana maiuwi ko ang best costume. Konting pag-asa lang. Dadaanin ko nalang sa pananakot.” Tumawa kaming lahat. Niyakap ko sila at nagpaalam. Mag-isa akong sumakay ng elevator at bago magsara, nagpraktis ako ng pagiging white lady ko. Sumeryoso ako sabay tingin dun sa tatlo. Aliw na aliw sila. Ngingiti-ngiti akong on the way sa 15th floor.

2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10. 11. 12. 14. Bumukas yung pinto. Wala namang tao. Naghintay lang ako. Pero ang tagal. Sa sobrang inip, pinindot ko yung close button. Ayaw. Inulit ko. Ayaw parin. Inulit-ulit ko. Eh sa makulit ako. Wag lang sanang mareport sa technical, kasalanan ko pa kung masira ang elevator na ‘to. Kahit anong gawin kong pindot sa lahat ng button (na!), ayaw pa rin. Naisipan ko nalang lumabas.

Mga ilang dipa na ako mula sa elevator nang makita ko itong pasara na. Hinabol ko pero hindi ko na naabutan. Ano ba naman, joke ba ‘to?

Tumayo na lang ako sa harapan ng elevator para abangan ang pagbaba nito. Pinindot ko yung UP button. Napatanga ako ng makita ko yung number sign. 14. Kinilabutan ako. Napagtanto ko kasing 13th floor pala ito dapat. Hindi naman siguro totoo yung sa mga horror. Mahilig ako sa horror films at hindi naniniwala.

Naka-15 minutes na ako sa tapat ng elevator ng may marinig akong mga yabag. Hindi ako naniniwala sa horror. Pinagpilitan ko yun sa utak ko. Eh bakit nanginginig ka? Iyong isang bahagi ng utak ko, nakikialam. Sa paglapit ng mga yabag, tumaas ang mga balahibo ko, hanggang batok pa nga.

Hindi ko na hinintay na makalapit sa kinatatayuan ko yung may-ari ng mga yabag, nagtago ako sa likod ng ornamental plant na katabi ng elevator. Aba, kung multo ka, di mo ako makikita. Pampakalma ko sa sarili ko yung birong yun.

Mula sa kinakukublian ko, nakita ko kung sino yung papalapit. Lalake. Naka-white long sleeves, black pants, black cape at oo, duguan ang magkabilang dulo ng bibig. Sigurado akong may pangil sya. Si Dracula. Habang papalapit sya, nagwish ako na hindi na sana ako umalis kanina sa tapat nitong elevator. Doon sa kita nya. Yung lalakeng papalapit ay si Seph.

Si Seph. Aba’y kahit sipsipin na nya lahat ng dugo ko ngayon. Ang kulit lang? umayos ka. Pinagagalitan ako ng  utak kong matino.

Akala ko, hihinto sya sa tapat ng elevator. Lumagpas lang sya. Itsura nito ang may tila hinahanap dahil iginagala nito ang paningin nya sa dinadaanan. Nang mawala sya sa paningin ko, naisipan ko ng lumabas.

Naghintay ulit ako sa tapat ng elevator. Hindi pa man ako nakaka-limang minuto roon, may papalapit na namang yabag. Galing yun sa direksyong tinungo ni Seph. Magtatago pa ba ako? Isang kalokohan ang pumasok sa utak ko.

Tumuwid ako ng tayo, at humarap sa elevator. Kakaririn ko ‘to. Naramdaman kong bahagyang napaatras yung naglalakad. Malamang pagkakita sa akin. Tumuloy din  sya. Tumayo sya isang metro mula sa akin. Pagbukas nung elevator, dahan-dahan akong pumasok. In character parin. Nauna sya sa akin sa loob. Sya na ang pumindot sa buttons. Nagsara ang pinto.

OMG! Kinikilig ako. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Hindi ito horror. Rom-Com. Dalawa lang kami sa loob, kami lang. Walang mga singit. Solong-solo ko sya. Halleluia!

Yun nga lang, hindi ko sya madaldal ngayon. Kung di ba naman sa naisip kong panggu-good time.

Umandar ang elevator. Hindi ito pataas, pababa. Naman, late na talaga. Narinig kong napamura si Seph. Dumirediretso ang elevator. Napindot pala nito ang ground floor.

9.8.7.6.

“Maria Concepcion, tama na ‘yan. Bumenta ka naman.” Bigla syang nagsalita. Hinding-hindi ko naririnig ang pangalan kong yun dito sa office. MaCo lang. Kaya sa pagbanggit nya nun, napatingin ako sa kanya. Nakangiti sya.

Shet! Kung makangiti, parang nalagyan ng honey yung mga labi nya. Mas lumakas ang kabog ng dibdib ko. “Oh, akala mo hindi kita nakilala ha.” Tumawa sya. Yung tawa nya, musika sa pandinig.

“Wala, natakot kita eh, aminin mo..”bumawi ako sa muntikan nang pagkatulala. Never akong naumid pagdating sa kanya. Sa bawat hirit nya, may sagot akong pamatay at pambara.

 “Sabi ko nga, bumenta ka..pa-SB naman dyan, bilang nagulat mo ako..”

“Tse, ganito ang suot ko, tingin mo..pupunta akong SB ngayon? At wala silang panukat ng patak-patak lang..” Matatag ang paninindigan kong ‘wag pumayag sa  libre na ‘yan.

Ground floor.

“8:36 na pala, mga 9:30 tapos na yung program dun. ‘Wag na tayong bumalik?” Sabi nya na saglit tiningnan ang relo. “Kayang-kaya na ng team ko yun.”

Tiningnan ko sya. Nag-aalangan. Aakyat pa kaya ako? Paano kung ma-stuck ulit ako sa 14th floor? Ano na kaya ang mangyayari sa akin? Sasama ba ako dito? Hala. Can’t decide.

Bumukas ‘yung pinto.

“Sige na, treat ko..since you got me tricked.” Todo ngiti na sya nung tiningnan ko sya ulit. Bibigay na ba? Lumabas na sya ng elevator. Naiwan ako. Hinintay parin naman nya ako.

13th floor.

“Sige..” nasabi ko nalang. Ayoko ng umakyat. Sasama nalang ako sa Rom-Com. Ayoko na sa horror films. I swear. Well, si Dracula at White Lady umorder ng Mocha Frappe sa SB. There goes the night.

—————————————–

NOW YOU DON’T,

NOW YOU SEE ME

– Now You See Me (a movie)

***bakit nandun si Seph? Ano yung hinahanap nya? bakit ganun yung elevator? Tanungin nyo ako..may BEHIND THE SCENES kaya ‘yan.hehe

Guardian Angel

While you are sleeping, I am staring at you. You have this child-like

face, innocent to be exact. There’s no trace of bitterness while

you’re in peace. I know I want to be here, sitting beside you

always; but pity me, it can’t be. I’m just an angel who peeps in

when she’s gone out of the door…

******

I’ll be updating these snapshots (with photographs soon) but first, I’d like you to have your own photo in your mind with my words. Tell me what you saw. Thank you.

Slowly

cropped-img_20140624_165702.jpg

in the days, I am not awake..
he fills my head..
my conscious mind seems not to know
wondering, wandering,
how far..where would it be…

i counted, slashing the
monthly numbers..
day by day,
slowly,
a frail feeling it becomes,
i hold on..

then finally he came..
in brown, khaki suit,
i searched my heart
was it still there..

it answered YES,
but not as much
slowly, it faded..washed,
subsided,.
letting go.,
must he know?
i guess, it will be a NO.

Kaya Lang

Cool ka. Yan ang tingin ko sa ‘yo nang una kitang makita. Yung dating na may kakaiba. Hindi ko maintindihan. Lagi mong hinihila ang aking mga mata. Kung paano ka maglakad, paano ka tumawa. Iniisip kong ikaw yung isang kilala. Yung halakhak na di nakakasawa. Isang taong makulit na akala mo’y hindi maaawat. Nasanay ako. Nasanay sa mga araw na puno ng saya dahil nasa tabi-tabi ka. Nasanay kaya minsa’y nanibago ako.

Bago ka lumabas sa isang pintuan, binayo mo ang kahoy nito. Napatingin ako sa kamao mo na tila hindi naman nasaktan, o nagpapanggap ka lang. Kita kosa iyong mga mata ang galit. Isang damdaming hindi ko inaasahang meron ka pala. Bakit? Sino ba sya na may gawa nyan? Gusto kitang tanungin pero pinigilan ko ang sarili. Saka na ‘pag malamig na ang ulo mo sabi ko.

Hanggang nakalimutan ko nang magtanong. Nalaman ko nalang na isang di natin makasundo ang dahilan. Inisip ko, hindi ka nag-iisa. Hayaan mo na, may kakampi ka naman. Pagkalipas ng ilang buwan, wala na rin yung tao. Ok ka na ulit. Nakita kitang nagniningning na naman ang mga mata. Balik-katuwaan ka na naman. At gaya na naman ako ng dati, nakatingin sa ‘yo at nakangiti. Aliw na aliw ako sa pagmumukha mo. Hindi ko maintindihan.

At dahil sa isang pangyayari, nadiskubre ko kung bakit ako ganito. Na kaya pala gustong-gusto kita. At sa bawat tanong mo, buong loob akong sumasagot. Na lagi akong nag-aabang kung pupuntahan mo ako, kakausapin o tatabihan. Nang makita rin kitang kausap nila habang hilom ng luha ang iyong mga mata, gusto kong nandun din ako sa harapan mo. Makikinig. Aaluin ka. Patatahanin ka. Natural akong ganito sa iba na nakikita kong umiyak pero yun nga, iba ka. Gusto kong maging malapit sa ‘yo. Yung nasasabihan mo sa mga bagay na gumugulo sa utak mo. Nakikisalo sa mga pasanin sa buhay. Kasama sa malulungkot at masasayang parte ng buhay mo.Maisasama sa kabaliwan at kalokohan. At higit sa lahat, hinding-hindi mang-iiwan kahit ano pa man.Gusto kita. Gustung-gusto kita. Kaya lang hinde. Hindi tayo pwede. Pareho tayo. Salamin kita. Naiintindihan ko na.

*********

  • a rebellious write – My friends challenged me to pen one like this, so there.

Stranger

A flower leaning against the wall–

That’s what they call

One who never interested anybody

But herself and misery.

I used to be one, too.

I hoped and hoped for you

But tears always shine

And then, they faded with time.

Days and months turned into a year

Each moment covered me with fear

Afraid of being noticed

And be thrown out of peace.

Just when everything was rare

One stranger dared to care

Every frown turned into a smile

Letting me to take another mile.

Am no longer on that wall

Gone into the dancing hall

Rose in his arms

And bloomed with charm.