Kung Sakali (ng Hindi Makarating)

This is Cielo’s painting in Sakaling Hindi Makarating (In Case They Don’t Arrive).  I’ve been chasing this movie since its opening and guess what? I didn’t had any chance or if I had, there were things that suddenly came up. This was before holy week. I had to go home up north and when I came back, it was gone in the theaters. It was shown in UP Cine Adarna (twice I think) but again I have work.

I really want to see Cielo and Paul and Manuel and the stunning search for the mysterious postcard sender from Batanes to Zamboanga. So, if this is still shown somewhere, please let me know?

 

SALAMAT.

 

IMG_1152[1]

Update (Jan 28, 2017) – Makakarating na rin. Showing na po sa Feb 1. Salamat. Sana’y masumpungan na ang hinahanap. 🙂

 

Tag-ulan

Hindi ito nagsimula sa masaya, sa makulay, sa nagniningning na liwanag ng araw.

 

Nagtagpo tayo sa ilalim ng ulan.

 

Naroon ako sa panahong ibinabangon ang sarili mula sa mga pangyayaring pinadapa ako; sa mga bagay na kusang nagpaalam kahit na pinilit kong wag bitawan; nang paglisan ng mga taong hindi mapapalitan ng kahit sino mang makikilala palang.

 

Nilapitan mo ako. Nagkwentuhan. Nalaman kong ang karamihan sa mga bagay-bagay minsan ay dumarating sa magkaibang tao, parehong pagkakataon. Parehas na sa lupa ang bagsak ng luha. Parehong dinadamdam ang pait ng buhay. At dahil sa tatag ng loob, kinaya, kinakaya ang lahat.

 

May kanya-kanya tayong laban na ipinapanalo. Nagtagumpay naman, nagtatagumpay naman tayo. Nanatili akong nakatayo sa tabi mo. Naglakad, sinusugod ang ulan at umaasang titila rin ito.

 

Nasa iisang payong tayo. Sabay ang bagsak ng paa sa daan. Ang hindi ko lang alam ay kung paanong hindi ko namalayan na may isang bagay na hindi na tayo sabay sa paglayo ng mga araw; isang bagay na mas dinig ko na kaysa sa tunog ng ulan. Mas malakas na yung tibok ng puso ko. Unti-unting nabuo yung bagyo, ang pag-ibig na nakahandang tumapos sa tiwasay ng kasalukuyan na meron tayo. Pinilit kong pigilin ang lakas nito pero bumigay ako.

 

May mga araw na gusto kong gisingin ang sarili, pahintuin ang mga paa, ‘wag nang tumuloy pero mas higit ang pagnanais kong makasama ka sa paglalakbay. At tulad sa isang totoong bagyo, nagtapos din ito. Muling lumiwanag ang kalangitan. Hinawi na ang mga ulap. Tag-init na. Doon tayo nawala sa tabi ng isa’t-isa.

 

Nagpagala-gala ako sa ilalim ng araw sa piling ng ibang kakilala, kaibigan at kapalagayang-loob. Naitawid ang bawat araw na wala ka ngunit hindi naglalaho ang pag-asam sa pagbabago ng panahon. Ng isa pang tag-ulan.

 

Dalawang buwan.

 

At heto, narito ka ulit sa tabi ko. Sa ilalim ng silong na sumasayaw sa hangin at paiba-ibang direksyon ng ulan, marinig mo na kaya ang hampas ng hangin, kulog at kidlat sa dibdib ko? Maramdaman mo na kaya? S A N A .

29 Pebrero

Oo, alam ko
namang hinintay
mo ito..

sa loob ng apat na taon,
minsan lang tayo magkita–
swerte nga eh,
apat lang.

kumusta na?
pitong taon
ka na rin,
tayong nagtatagpo.

ngayong araw,
nakita ko yung
konsepto mo kay google.
ang tingin nya
nakikisiksik ka lang
kay bente otso at uno.
Ok lang, tulog
na sila pareho.

Para kang yung
mga kaibigan kong
hindi pinapansin
kaya ang gawa,
pumapagitna. Kailangan
ng atensyon.
Epektib naman,
kita mo..sadya
kitang kinikita.

Isa kang okasyon
na inaalala.
Extra lang pero
espesyal.
Hindi ba nakakasaya ng
pakiramdam na makita
ang mga numerong meron ka.

Ang dami-dami kong
dinadaldal
pero nais ko lang
sabihin na

MALIGAYANG KAARAWAN!

at sa mga taong
sinasabayan ka
sa ilang tig-apat na taon.
sa nakikihati sa
araw ng may araw.
O sya, ito ay para
sa inyo.

Salamat sa Kanya
at may isang araw na
para lamang
sa mga espesyal
na gaya nyo.
Sa pagmamahal
na kahit abutin ng
apat na taon,
tinitiyagang antayin.

Siguro nga,
hindi kayo mainipin ano?

——-at eto ang
Pebrero. Tinatapos ko
na. Nawa’y araw-araw
ang ibahagi natin ay
pagmamahal, hindi galit.
Ingatan ng mabuti ang
pusong nagpapadaloy
ng buhay sa ating
isip at pagkatao.

28 Pebrero

May kinakausap
ka ba sa kawalan?

Ako. Meron.
Maraming-marami.
Kasing ningning
ng mga tala
na katabi ng buwan
sa gabi
ang pag-asang
naririnig nila
ang mga iniisip ko.

Idinadaan ko
sa Mapagmahal
na Lumikha
ang hiling na
sana maalagaan sila,
na sana laging
ipaalala
na mahal na mahal
na mahal
ko sila.

—–Lupa
at Langit man
ang pagitan
namin,
ang puso ko
ang tulay,
ang magpapaabot
ng lahat ng mensaheng
nais kong iparating.

Namimiss ko na kayo
subalit magkikita rin tayo
sa takdang panahon.

27 Pebrero

gaya ng dati..

mahirap itapon
ang nakaraan,
sabi nga ni
kenshin himura.

ang pinagmulan,
ang pinanggagalingan,
ang punu’t-dulo ng lahat.

minsan, may
mga bahaging maliwanag..
minsan, may madilim
sa nakaraan.

may binalik-balikan,
tila bukal na
kuhanan ng tubig
kapag uhaw sa inspirasyon..

may pilit na ding
inaayawang wag dalawin,
mga bagay na
gustung-gustong
walain sa papel
ng buhay,
na tila hindi nangyari..
pero
ganun lang –
ang marka ay marka,
binubura man ng paulit-ulit,
may diin na,
nasayaran na ng tinta…

—–paulit-ulit sinasabi,
ang iyong kinabukasan
ay hindi maididikta ng
iyong nakalipas.

Maari bang tanggapin mo
naman ito?
-Kung ano man ang
naroon sa kasaysayan
mo, nasa iyo kung
paano mo ito gagamitin
sa hinaharap.
Maari ko lang
ipakiusap na sana,
sa tamang landas
ka mapunta.

26 Pebrero

kung
saan nananahan
ang puso mo…

sa kalye –
sa piling ng mga
batang tinuturuan
ng kusa. mga musmos
na nagkaroon ng
ate at kuya sa inyo.

ang mga gurong sa
loob ng anim,
apat, limang taon..
mas kapiling mo
kaysa iyong nanay at tatay.
silang mga tinatawag
kayong ‘anak’
at pinagsasabihan,
igigiya kayo sa tama.

sa bawat naglalakbay,
umaakyat ng bundok na
naghahanap ng kalayaan –
doon sa tuktok,
sa gitna ng dagat,
sa lalim ng gabi,
sa piling ng mga kaibigan
at minsa’y mga estranghero
ay matatagpuan ang
iyong sariling nakauwi na.

sa laro (ng buhay mo),
naroon ang mahihigpit na
gagap ng kamay,
ng saya sa pagtatagumpay..
ng pag-ahon mula sa
pagkabuwal,
tinutulungan kang
tumayo sa bawat pagkatalo..
nagsasabing “tara na
kaya natin ‘to!”

sa kabila ng pagkawalay,
sa pagitan ng mga dagat
at magkabilang panig
ng mundo,
inaabot ang mga yakap,
pinapalipad ang mga halik
kasaba’y ng byahe
ng puso mong milya-milya
kung magmahal.

——-Saan ka masaya?
Saan ka ba kuntento?
Saan gustong tumungo
ng puso mo?

marami.
maraming sulok
kung susuriin mo –
kung saan nakakahinga
ng panatag ang loob mo.
Ang pamilyang inuuwian
mo at lisanin man
minsan,
babalikan
at babalikan mo.

25 Pebrero

sa hindi
maunawaang ikaw,
loob na punung-puno
ng emosyong
hindi maihatid
sa mundong ayaw
tumanggap,
ayaw makinig–
lumayas ka.

huwag mong
obligahin ang
sariling huminga
ng hangin sa
espasyong alam
mong unti-unti kang
pinapatay.

Isalba mo,
Iahon mo
ang sariling
naghihingalo.
Ang buhay natin
ay hindi nakasalalay
sa ibang tao.
Humanap ng
kalalagyan;
yaong magbibigay
kaganapan ng iyong
paglago.

Ang araw-araw
na ginawa ng Diyos
ay para mabuhay ka
kaibigan. Ikaw lamang
ang gagawa ng
ikabubuti mo.

—–Ikaw lang.
Hindi sila.

24 Pebrero

sa lahat ng
nakakagaan sa
pakiramdam ko,
pampapawi ng
pagod ay ngiti..

lalo na ng mga
bata.

pupunta ako sa
halloween party
kahit masakit
ang ngipin ko
at hindi pwedeng
kumain ng candy
para lang
ma-meet yung
mga batang
nagti-trick or treat.

super titig
ako sa baby
na karga ng nanay niya
sa jeep.
sana matagal
pa ang byahe.

namimigay ako
ng balloons
sa gitna ng park
sa kahit sinong bata.
nakakatuwa pero
minsan may pinagalitan
ng tatay nya kasi nagwawala na,
katuturo sa mga lobo..
nalungkot ako.

magha-hi ako sa
halos lahat ng
nagmamay-ari
ng inosenteng
mga matang
nakatingin sa akin.
buti nalang
hindi sensitive
mga magulang nila.

uuwi ako ng
probinsya
makayapos at
makakulit lang,
o kaya ay handang
kumarga ng
isang linggong
bagong silang
na sanggol.
ang sarap ng
pakiramdam makahawak
ng isang anghel.

—–ang halakhak nila.
ang mga ngiti.
ang mga biloy sa pisngi;
nakikita mo ba
sa kanila
ang sarili mo noon?
Tumingin ka
sa mga mata ng isang
bata, ang simple
lang ng buhay
di ba?

23 Pebrero

Hindi ako
mahilig makipagsiksikan
sa kung saan-saan
makita lang ang isang tao,
pangkat o kung ano man.

Ilagay mo ako
sa isang tabi,
bigyan mo ako
ng aklat, ng musika
ng matitingnan mag-isa.
Hindi ako mababagot.

Sa isang syudad
kung saan lahat
nagmamadali,
pakitigil ang oras.
Hindi ako makasabay.
Kailangang maglakad
ng matulin, ayaw maiwan.

Doon sa kabukiran,
ako’y uupo sa ilalim
ng punong kahoy.
Magbabasa, iidlip,
magpapatangay sa ihip ng hangin.

———Kailangan kong
makapiling ang dalawang
mundo. Kailangang
maghanap-buhay
at maghanap ng ikakasiya
ng buhay ko.