26 Pebrero

kung
saan nananahan
ang puso mo…

sa kalye –
sa piling ng mga
batang tinuturuan
ng kusa. mga musmos
na nagkaroon ng
ate at kuya sa inyo.

ang mga gurong sa
loob ng anim,
apat, limang taon..
mas kapiling mo
kaysa iyong nanay at tatay.
silang mga tinatawag
kayong ‘anak’
at pinagsasabihan,
igigiya kayo sa tama.

sa bawat naglalakbay,
umaakyat ng bundok na
naghahanap ng kalayaan –
doon sa tuktok,
sa gitna ng dagat,
sa lalim ng gabi,
sa piling ng mga kaibigan
at minsa’y mga estranghero
ay matatagpuan ang
iyong sariling nakauwi na.

sa laro (ng buhay mo),
naroon ang mahihigpit na
gagap ng kamay,
ng saya sa pagtatagumpay..
ng pag-ahon mula sa
pagkabuwal,
tinutulungan kang
tumayo sa bawat pagkatalo..
nagsasabing “tara na
kaya natin ‘to!”

sa kabila ng pagkawalay,
sa pagitan ng mga dagat
at magkabilang panig
ng mundo,
inaabot ang mga yakap,
pinapalipad ang mga halik
kasaba’y ng byahe
ng puso mong milya-milya
kung magmahal.

——-Saan ka masaya?
Saan ka ba kuntento?
Saan gustong tumungo
ng puso mo?

marami.
maraming sulok
kung susuriin mo –
kung saan nakakahinga
ng panatag ang loob mo.
Ang pamilyang inuuwian
mo at lisanin man
minsan,
babalikan
at babalikan mo.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s