Crossing

Location : Crossing/Shangri-la EDSA,  EDSA cor. Shaw Blvd., Mandaluyong Philippines

**********************************************************

Ang pagtawid sa kalye ng Metro Manila ay unti-unting ikamamatay ko. Joke. Tatlong taon ko na kayang ginagawa ‘to. Araw –araw pa. Wala na sana ako kung totoo nga.

Ang kinaaayawan ko lang ay yung bilis ng mga sasakyan. Kaya natuto akong tumawid ng tama. Tumawid pag green light na. Mabangga man, hindi ako ang may kasalanan. Wag naman sana.

8:45AM Naglalakad na ako sa Greenfield district. Tatawid ako sa may shaw boulevard, sa may tapat ng EDSA Shangri-la tapos sa may crossing na. Aabot naman siguro ako sa  office nito by 9AM.

Yung office ko? Dyan lang kasi sa kabilang bahagi ng EDSA. Nalalakad lang talaga. Maigi na rin, exercise pa.

8:48AM Ayun, nakatayo na ako sa crossing. Naghihihintay ng green light. Nasa 131 palang yung count kaya matagal pa. Tiningnan ko yung likod ko, left, right. Kadalasan sa oras na ‘to, nandito na sya. Sya lang naman yung napansin ko sa mga tumatawid nung July 17, 2014 at 9:05am. Kabisado ko talaga. Bakit kamo? Nung araw na ‘yun, sya yung katabi ko.

Yung katabi ko na imbes na ‘wag malate, eh nalate. Kaming dalawa. Ewan ba, nagmamadali kasi sya, sobra! Ako naman itong si tatanga-tanga, sumabay sa kanya. Ayun, katabi ko na rin sya hanggang dun sa post ng traffic enforcers. Naseminar kami ng 30 minutes for jaywalking. Eh sa wala rin akong pambayad ng 200 pesos nun, ipangkakain ko nalang. Sya, ayaw din nya sa parehong dahilan.

Red light 103. May nag-excuse mula sa likod. Napalingon ako. Ginawa nyang maze ang pagtuloy-tuloy sa harapan . Dalawang lalake ang nasa pagitan namin. Mula sa kinalalagyan ko, kitang-kita ko ang bihis nya. Blue polo shirt, skinny pants, brown backpack. Sya yung kanina pa’y hinahanap ng mga mata ko. Nakalugay ang paalon-alon at mahaba nyang buhok. Sayang lang at iniayos nya ito sa harapan ng kanyang balikat. Gustong-gusto ko pa naman itong tinitingnan, lalo na pag tinatamaan ng araw at nagmumukhang brown. Sa katunayan, kapag katabi ko sya o kaya ay nasa mismong harapan, ngali-ngaling haplusin ko ang buhok nya. Hindi lang ako nangangahas. Hanggang pangangarap lang.

Count 64. Malapit ng maglikuan yung mga galing sa shaw pa – EDSA. Habang iyong iba ay parang mahihilo kakasunod sa mga sasakyan mula kaliwa pakanan, ako tanging sya lang ang tinitingnan. Iniisip ko pa nga, ‘pag lumingon ka, akin ka, tulad sa isang pelikula. Pero hanggang ngayon, di pa sya lumilingon.

Pagdating ng mga 50, nainis ako. Paano ba naman kasi, inunahan na naman ng ibang tumatawid yung mga palikong sasakyan. Pula pa nga at ang resulta malamang mamayang green light na, kami namang mga tagasunod ang maaabutan ng red light. Swerte lang at konting inis lang ako ngayon, nandyan kasi sya. Hindi sya sumabay sa iba. Halos lilima nalang kaming naiwan.

Pansin ko lang, yung dalawang lalake sa likod nya, hindi rin umalis. May suspetsa ako. Ganitong-ganito yung kwento ng isang officemate ko. Magmamasid nalang muna ako. Sa count 12, marami na naman kaming katabi.

Pagsindi sa green light, lumakad na ang lahat. Sinusundan ko sya at yung dalawang lalake. Hindi ko inihiwalay ang mata ko sa kanila. Halos sabayan sya nung isa na nasa kanan nya at yung isa, tama ako. Unti-unting dumikit sa likuran nya na parang siksikan na kahit hindi naman talaga. Binubuksan na nito ang bag nya. Pinagana ko yung utak ko. Binilisan ko ang lakad at mula sa kaliwa ay kinabig ko sya.

“Babe, kanina pa kita hinahabol. Naabutan din kita.” Nilingon nya ako na biglang-bigla. “Sakyan mo na muna.” Kinindatan ko sya. Ngumiti sya. Mabuti naman at nakuha nya ang ibig kong sabihin.

“Nagbreakfast ka na?” Kunyari ay tanong ko sabay lingon sa dalawang lalake na sana ay bibiktima sa kanya. Nasa kanang gilid na sila.

“Hindi pa. Sabay tayo..” Magaling din pala syang umarte. Ang masaya nito, haplos-haplos ko na ang buhok nya. ‘Yung puso ko, ang taas-taas na ng talon. Tapos ngingiti pa sya. Nakahigh na ako.

—-

“Hoy pare, bilisan mong maglakad. Haharang-harang eh.” Isang matabang lalake ang nakatabig sa akin. “Ku, eh iho, mababangga ka nyan..” may nagkomento pang matanda. Nagising ako sa katotohanan.Tumatawid pala ako nang wala sa sarili.

Natanawan ko nalang na nasa malapit na pala sa huling tawiran sa kabila yung babaeng kanina’y kasama sa panaginip kong gising. Syempre, gusto ko pa rin syang maabutan. Takbo ako. Pagkarating ko sa may huling tawiran, nasa kabila na sya. Diretso ako. Di pa naman umaandar yung mga sasakyan.

Isang busina ng bus ang narinig ko bago umabot sa kabila. Muntik na ako. Nakayuko akong dumating sa kabila ng kalye. Maraming napalingon. Oo, napalingon ko sya. Pero kahihiyan. Namula ang mukha ko pagkakita sa mga mata nyang nakatingin sa akin ng diretso. Sinasabihan yata nya ako na hindi na natuto. Kung pwede lang maglaho.

Nawala ang atensyon ko sa pagkapahiya nang makita kong may naghihintay din pala. Huli na naman. 200 pesos o seminar? JAYWALKER certified. Itatak sa noo.

Totoo nga yung Bawal tumawid, nakamamatay o mas bagay yung Bawal tumawid na inlab, nakamamatay. Ako nga, muntikan na!

—————————————————————-

Gawain ko ang tumawid araw-araw pero I’m constantly reminding

myself na WAG TUMAWID NANG TULALA. Iwas aksidente, iwas

gastos pa (sa oras o pera).  DON’T BEAT the RED LIGHT (parang

sasakyan lang, applicable naman sa pedestrian, di ba?), GO GREEN!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s